 |
|
|
|
Zirrikituetatik begira
|
|
Koloreak eta...
|
|
Yolanda Arrieta
|
|
 |
Beherapenetan lortutako jaka gura du neskatoak.
- Ondo da, jantzi, ba -esan dio amak, laster txikiegi geratuko zaiola-eta.
Pistatxo koloreko plumifero berria jantzi du, beraz, neska txikiak. Daltonikoak zaretenontzat, tori argibide bat: pistatxo kolorea hori antzerako kolorea da, hain zuzen, berde ukitua duen kolore hori bizi-bizia. Por zierto, oso polita haurrentzat zein Aghata Ruiz de la Pradaren jarraitzaileentzat.
Neskatoak, ordea, kezka aurpegia jarri du amak aterkia luzatu dionean.
-Pixka bat Espainia, baina, beno -amore eman du, azkenean, marrubi koloreko guardasola hartuz- total, Espainiakoak gara...
-Zeinek esan dizu hori?
-Amonak.
-Beno... -amak ez dakit nola ulertarazi amaginarrebaren postura... Bost minutu ikastolarako.
-Europarra -dio aitak-. Zerbait esaten badizute, zuk esan europarra zarela.
Amak ñabardura bat erantsi nahi du, baina.
-Begira, amona erdalduna da eta horregatik esaten du hori. Baina guk euskaraz dakigu eta espainiarrek ez digutenez ulertzen, ba ez digute laguntzen...
Hiru minutu ikastolarako. Aitari arrazonamendu hobea iruditzen zaio berea:
-Europarrak, zuk esan europarrak garela...
Amak bultza alabari, leunki. Bi minutu baino ez, ikastola ixteko. Kalean izugarrizko euri zaparrada.
-Bale -neskatoak, Shin Chanen tonu berean, eskolarantz abiatzear.
Une batean, ordea, buelta erdi ematen du:
-A! Gero kontratua sinatu behar didazue!
-Zer kontratu? -galdetzen dio amak.
-Ba Errealeko trajea oparituko didazuela agintzen duen papera.
Aita eta ama aho zabalik. Bederatzietako lehen kanpaia entzuten da.
-Gero arte! -korrika hasten da neskatoa.
-Bai..., gero arte...!
Eta alde egiten du neskatilak. Neskatilak ikastolara alde egiten du, guardasol gorri-gorripean, pistatxo koloreko plumiferoa soinean eta traje zuri-urdina gogoan dituela.
Zortzi urte baino ez ditu.Zortzi urte eta konbinatzeko kolore pila bat. |
|
|
|
|
|
|
