 |
|
|
|
Zirrikituetatik begira
|
|
Telebistari esker
|
|
Igor Estankona
|
|
 |
Benetan hitz egiten digutenean ere jolasean ari dira umeak, neurtuz, alderatuz, jakin nahian giza-harremanek zelan funtzionatzen duten. Irakasleak galdera jarri zien behin ikasleei: zergatik merezi du bizitzak? Galdera gogortxoa aukeran, erantzun osorik bakoa, baina argigarria, antza. Erantzunak era guztietakoak iritsi ei zitzaizkion irakasleari bueltan, folio ia zurietan, labur antzean.
"Gurasoen maitasunagatik" idatzi zuen bateren batek. "Lagunengatik" beste batek. Harik eta irribarre bat erne zitzaion arte hezitzaile sufrituari, erantzun xelebre batera iristean: "Por el Neng". Badakizue, Buenafuente katalanaren pertsonaietako bat, espainiar telebista batean agertzen dena.
Eta pentsatu du irakasleak baietz, berak ere atsegin duela berandurarte geratzea telebistari so, auzunea erdi-lozorroan dela. Hurrengo eguneko ardurak momentu batez ahaztu arazi dizkio inoiz txontxongilo horrek.
Azken buruan, bizitzari zentzua ematen dioten gauzak beti dira erreferentziak. Gurasoak, lagunak, zein telebistako pertsonaia jakin bat. Munduarekin ez gara zeharka jartzen harremanetan. Harreman hori beti da zuzena eta gordina. Haurrei autokontrola eskatzen zaie, esanez "eurak" bakar-bakarrik direla etorkizunaren jabe. Baina gero, galdera pausatzean, ia beti erantzuten dute "gurasoak", "lagunak", edo beste edozein eredu. Komunitatera itzultzen dira, babesturik sentitzen diren lekura.
Irakaslea pentsakor dabil egunokaz. Bera ere lehenengo amazulo izan zen, eta gero lagunzulo. Ondoren bere burua talde batean ikusten hasi zen, gurasoen gainetik eta lagunen azpitik ideialek, interesek, ikuskera jakin batek definitzen zuen taldea. Eta orain jende hori dena onartzen eta benetan ulertzen ikasi ote duen galdetzen dio bere buruari. Baina benetan hitz egiten dutenean jolasean ari dira umeak, eta ez umeak bakarrik. |
|
|
|
|
|
|
