 |
|
|
|
Zirrikituetatik begira
|
|
Mitomania
|
|
Josu Lartategi
|
|
 |
Beti pentsatu izan dut ni ez naizela bereziki mitomanoa, eta ez dudala ezer ez inor jainkotzat hartzen. Lehenbiziko arrazoia da, Nietzschek argi azaldu zigun bezala, jainkoa hila dela. Jainkorik ez da, beraz. Edo agian dena eta denok gara jainko, jainko hitza izate hutsari atxikirik. Bigarren arrazoia da errealista naizela, eta ondorioz ezkorra. Pertsonak orokorrean eta inperfekzio guztiekin ikusten ditut. Ez naiz alderdi zehatz distiratsu batean gelditzen, alderdi horri berorri txundigarria edo eredugarria edo txapela kentzekoa baderitzot ere. Horregatik beti pentsatu izan dut ni ez naizela gaixoa (mitomanoa gradu altuko edo baxuko obsesibo konpultsiboa baita, psikologia konbentzionalaren arabera behinik behin).
Baina, gauzak zer diren, lehengoan naipe-meta bat bezala jausi zitzaidan ordura arte ondo teorizatua nuena.
Donostiako Zinemaldira jende famatu ugari etorri ohi da, gauza jakina denez. Egunkaria hartu eta Jim Jarmusch agertu zitzaidanean ezin sinetsirik lotu nintzen. Hortxe zegoen, zinemaldiaz berbetan, zineaz berbetan, beste zine zuzendariez berbetan... Kontua zen emaztea epaimahaikide etorria zela sail ofizialera, eta berarekin batera Jarmusch jauna. Nire zine zuzendari kuttuna izan da urte askotan, eta oraindik ere bada, batez ere (dena esateko) lehenbiziko filmak, ez hainbeste azkenak (akabuko "Broken Flowers" onbidera badator ere). Ba kontua da burutik pasatu zitzaidan lehen ideia Donostiaratzea izan zela, eta bertaratutakoan Jarmuschengana jotzea, eta harekin aurrez aurre jarrita zerbait esatea bere filmei buruz, edo bostekoa ematea eta agurtzea. Eta orduan pentsamenduen ildoa eten nuen. Eta Jim Jarmusch afaltzen ari bazen ere egingo nuen? Ez al zen zoro xamarra kontua? Ez al nuen ematen obsesioak jotako tipo zoroa? Ez nintzen joan, noski, zalantza horiengatik eta beste arrazoi askorengatik.
Nire liburutegira jo nuen gero. Hor zeuden Kenzaburo Oe japoniarraren lan guztiak, urterik urte biltzen joandakoak. Liburu bat hartu nuen. Musikaren apalera jo nuen gero eta hor zeuden Bob Dylanen disko guztiak. Bat aukeratu nuen, azkena, "Modern Times", eta musika jarri nuen. Bon, pentsatu nuen, akaso banaiz gaixo txikia. |
|
|
|
|
|
|
