 |
|
|
|
Zirrikituetatik begira
|
|
Bilbo Zaharra (II)
|
|
Julen Gabiria
|
|
 |
Kamioi baten klaxonak esnatu du Alberto. Lekurik onena hartu du, zubiaren puntako terraza horretan, zerbeza apartsu bat parean. Aurretik argazki batzuk atera dizkie eskabadoreek minutu gutxi geroago bota behar zituzten etxeei, artean jendetza hurbildu barik zegoenean ikuskizun urbanistiko hartara. Egunkarietan aurreratu dute noiz eta nola botako dituzten San Anton zubiaren mutur-muturrean dauden etxeak, eta, hala ere, ez dago lar garbi denak ala batzuk baino ez diren joango lurrera. Ez dago garbi, era berean, zer gertatuko den etxe horietako baten horman, kristal batez babestuta, sartuta dagoen Santiagoren figurarekin. Eta gauzak garbi ez daudenean, areago kontu espekulatiboetan, ezin gauza onik espero.
Alberto Bilboko auzo-aldizkari bateko kazetaria da, oraindik ere jaunartze egunean oparitu zioten Kodak karraka bat darabilena. Albistearen bila joan da, eta, etxe oraindik harroen argazkiak atera ostean, terrazara joan da, zerbeza baten garratzarekin bere beti-betiko oroitzapenetan agertzen diren etxe horiek zelan desagertzen diren ikustera. Eta lasai jarri da, beti-betiko oroitzapenak karretean jasota geratu direlako, ez dutelako ihesbiderik, ez direlako eskabadoreen beldur. Gero lo geratu da, ustekabean, eta kamioi baten klaxonak esnatu du. Jendea urruntzen ikusi du, San Anton zubitik mordotxoa, Urazurrutiatik gora gutxi batzuk eta San Frantziskorantz asko. Hauts-hodeia zelan urruntzen joan den ere ikusi du, eta zelan hodei horren atzean hutsunea baino ez zegoen, etxeak lurrean, Santiagoren figura nork daki, eta gogor estutu du Kodak zaharra, oroitzapenak eskabadoreetatik babesteko.
Harrigarria iruditu zaio lo geratzea eta zaratarik ez entzutea. Harrigarriagoa izan da, hala ere, argazkiak errebelatzera joan eta, etxeen ordez, hutsune baten argazkiak baino ez aurkitzea han. Eta zalantza geratu zaio, San Anton zubiaren muturrean inoiz etxerik ere existitu ote den, oroitzapenak ez ote dituen asmatu. |
|
|
|
|
|
|
