GURE poeta gorena honela hasten da Entonces izenekoan: "Hay muchas maneras diferentes / de hacer feliz / a una mujer / (los grandes almacenes están llenos de ellas)...". Hitzok nahiko izan dira inkisidore moderno batzuek lupa garbitu eta interneten salaketa egin dezaten. Baten batek misoginoa deitu dio, eta sentiberatasun eskasa leporatu, eta matxista dela ez du esan matxismoa arruntegia baita, etxekoegia. Matxistak sofatik eskua altxatzen du garagardoa eskatzeko, eta arriskutsua bainoago patetikoa da. Misoginoak, ostera, berba hotzez zuritu eta gogortzen du haren jokaera, eta eskua altxarazi garagardoa utzirik emaztea jotzeko.
Karmelo C. Iribarrenen poema zenbait neskato, neska, andre eta atsori -barka- erakutsi diot, eta batek baino ez dio balizko gizonkeriari erreparatu. Ez da haserretu, ez du iraintzat hartu, baina modu didaktikoan adierazi dit horrelakorik idazteak kalte izugarria egiten duela, eta kalteaz gain min, eta estereotipook erabiltzeak ez digula berdintasuna lortzen batere lagun-tzen.
Horrenbestez, galdetu diot ea bera emea -barka- izaki zentro komer-tzialen aipuak benetan mindu duen, ea zinez bere aurkako erasorik nabaritu duen, eta ezetz erantzun dit, badakiela literatura eta bizitza bereizten.
Itaunez beterik utzi nau. Zaragozan bazen zentsore frankista arraro bat, politikari buruzko artikuluetan dena onartu arren egunkariko gizarte kronikak buru belarri eta artaziak dantzari aztertzen zituena. Eta esbelta, bella eta preciosa hitzak ikusiz gero erruki barik ezabatu. Hiru alaba zituen ezkongabe, itsusi-itsusiak, eta ez omen zuen haientzako konpeten-tziarik nahi. Gaurko zentsoreak ez dira hain matxistak. Ergelak, berriz, hortxe-hortxe.
