 |
|
|
|
Zirrikituetatik begira
|
|
Sinboloak
|
|
|
|
Sinboloak sortzen ditugu barruan daramagun dena delako hori azaltzen zailegi gertatzen zaigunean. Sinboloek errazago bihurtzen dute guztia: esanahi propioak erantsi ohi dizkiogu sinboloari, eta esangura anitzekoa bihurtzen da. Jainko eta jainkosen pare jartzen gaituzte sinboloek: errealitatea birsortzeko aukera emanez, izan ez den, edo izan zitekeen errealitate hori sortzekoa.
"Nire herrian bertan hasi zen Gerra handia. Gernikarra naiz, edo Gernika ondoko herri txiki batekoa, zehatzago esanda". Manu Leginetxe maisu handiak hitz hauekin ekin zion Bigarren Mundu Gerraren kontakizunari "Zitalkeriazko urteak" izeneko bere liburuan. Gerra gertatu zenik ez du inork zalantzan jarriko; nabarmenak dira oraindik gertakari lazgarri hark utzitako erretenak. Orain, ordea, bonbek herria eta itxaropena suntsitu zuteneko urtemuga datorrela eta, datu berriak ezagutu ditugu apirileko goiz argitsu horretan zehazki zer gertatu zen ulertzeko. Zelan planifikatu zen erasoa, nork eman zuen agindua, zer asmorekin eta zein ondoriorekin, beste hainbat xehetasunen artean. Garrantzitsua da hori guztia, lotu gabeko mutur horiekin harilkatzen baita historiaren mihisea.
Garrantzitsua da, bai, baina axola gutxikoa jadanik. Datu hotzetatik haratago doa sinboloa, gertatu zena baino askoz gehiago da Gernika. Historiaren mihise hori Picasok islatu zuen izuaren eta lotsaren horma-irudia bilakatu baita.
Berbarik gabe mintzo ohi dira sinboloak. Daturik gabeko kontakizuna osatzen dute. Kolorerik gabeko ostadarra osatzen dute. Isiltasunaren garrasia entzunarazten digute. Begiak itxita dituzula, sinboloek errealitatea ikusarazten digute. Negar malkorik isuri gabe, etengabe, betirako negarrez diharduen herriaren mintzoa. |
|
|
|
|
|
|
