 |
|
|
|
Zirrikituetatik begira
|
|
Lohidura zabaltzen
|
|
Erramun Osa
|
|
 |
hauteskunde kanpaina berri bat abian jartzen den bakoitzean, gure artean izenik ez duen gertaera bat jazotzen ari da, ezen, eskubide zibilak eta politikoak murrizten ari zaizkien herritarren zerrenda luzatzen ari da, eta herri honek hainbatetan aldarrikatutako eta urratu beharreko normalizazio bide guztiak urrundu eta bizikidetza geroz eta zailago jarri.
Halakoak gertatzen diren bakoi-tzean, ENAM deitutakoak gainerakoei jazoeren errua leporatzeaz batera, haien eskubideak babes daitezen zer egiteko prest dauden galdetzen dute behin eta berriz. Estrategia jakin batek eragindako eta elikatutako gurpil zoroa, beraz, gainerakoek konpondu behar dute, antza. Baina, estrategia horren morroi direnei tokatzen zaie, hein handi batean, aterabide baterako heldulekuak eskaintzea, batez ere.
Izan ere, indarkeriaren geroa prozesu politiko jakin batekin uztartu ez ezik, ENAM deitutakoaren zuzendaritzak beste horrenbeste egin du bere biziraupenari dagokionez ere, mugimendu politikoaren geroa indarkeriaren bilakaerarekin lotuz. Horiek horrela, korapilo hori askatu ezean, gaiak bereizi ezean -eta halakorik gerta dadin ENAM deitutakoak intentziorik ez du, menturaz-, gainerakoen esku hartzea eskatzea alferrikakoa da, eragingarritasunik ez du. Norberaren ezintasunak lagun hurkoari eskualdatuz zarata are handiagoa atera liteke, nola halako atarramentua bilatzeko asmoz, biktimaren txorimaloa ere erabili liteke, baina, egunak joan egunak etorri herritarren aurrean sinesgarritasuna galtzea ez besterik dakarren estrategiaren murgiltzea baino ez da. Sakoneko estrategian itzuri egitea da halako zein bestelako kontuei aterabidea bilatzeko dagoen helduleku bakarra. |
|
|
|
|
|
|
