 |
|
|
|
Zirrikituetatik begira
|
|
Gernikako zirriborroak
|
|
Pili Kaltzada
|
|
 |
ez dakit zein unetxoan gertatzen den normalean. Zaila da esaten. Lanean hasten zaren momentuan, eskuartean darabilzun horrek luzaroan irauteko helburua izaten du. Dela idazlana, dela egitasmoa, dela marrazki edo denbora-pasako jolasa. Zaudenean zaudela, aurrera egingo duen zerbait sortzea duzu helburu. Iraungo duen zerbait. Halakoan, ordea, formarik gabeko hazi hori antzu bihurtzen da, ezdeusa. Zirriborroak sortzen dira, zirrimarrak. Hitz zatarra da inondik ere; ahoskera zailekoa, idazkera errepikakor eta gogorrekoa. Baina izaera bitxi eta menderakaitzekoa da zirriborroa. Zaramarako bidean abiatu ohi dira sortu orduko paper zirriborratuak, baina halako batean, patuari aurre egitea lortzen dute eta orduan, arte-lan bilakatzen dira.
Zirriborroak ekarriko dituzte Gernikara, hango Bakearen Museoan ikus dezagun zelan sortu zen, apurka-apurka, Madrilen baino ikusterik ez dugun obra osoa. Garaipen pirrikoa izango da, izatekotan. Picasso handiaren lana dagokion tokian oso-osorik ikusteko aukerarik ez dugu izango laster baten, baina Gernikara ekarriko dituzte koadroa taxutzean margolariak egin zituen hamaika zirriborroak. Ikusgarria edo ikusteko modukoa izango denik ez dut nik ukatuko, baina…
Baina handi bat sortu zitzaidan erakusketaren berri jakin orduko. Gehiago espero genuen, jakina. Izan ere, bonbardaketa bortitzaren urteurrenak eta horren kariaz adostu zen Bakearen aldeko Aldarrikapenak aukera egokiak ziruditen urteetan eskatutako berrezartzea gauzatzen hasteko. Gernika Gernikara zioen lelo hura gogoan, hain zuzen. Alabaina, oraingo hau ere, aurrekoak bezalakoxea izango da, hots, aukera galdua. Zirriborroekin konformatu behar. Albiste gazi-gozoa izan da. Hiztegiak ordea, itxaropenerako zirrikituak ematen dizkigu bilatu nahi izatera. Izan ere, zirriborroa ere bada gerora hobetu, findu eta doitu beharreko proiektua. Gertatuko denaren itzala izan daiteke, beraz. |
|
|
|
|
|
|
