 |
|
|
|
Zirrikituetatik begira
|
|
Taxian
|
|
Goizalde Landabaso
|
|
 |
|
Asteazken gauerdian afari batetik irtenda etxera bidea zelan egin erabakitzen ari nintzen. Metrorik ez zegoen, autobusik ere ez eta ordu horretan ordu erditik gorakoa oinez egiteko asmorik ez nuen. Garraio pribatuaren alde egin behar izan nuen. Taxia hartu nuen. Autoaren zenbakia sms batean idatzi nuen ezer gertatuz gero lagun bati bialtzeko. Bai, zorakeria da, baina neskatila gaztetxo batek neurriak hartu behar ditu. Igo eta gizonak zein bide aukeratu eskatu zidan. Bizkorrena, esan nion nik. Azkarra zen, gero. Bilbo erakutsi zidan aurpegi handi horrek. Karola izena dauka garabiak halako eta halakoagatik, eta hauxe da eraikinik zaharrena, hemen jaio zen halako idazlea, hura da egoi-tza publikorako erabiltzen zena… ni isilik. Erdi lo eta etxera lehen bait lehen ailegatzeko gogoarekin. Eman zizkidan datuetatik okertuta zeuden asko, baina ez nion zuzendu. Zertarako, bide luzeagoa aukera zezan? Bide arina zein zen adierazi nion eta bertatik joateko eskatu ere. Bide laburragoa ezagutzen zuela esan zidan berak, eta turistikoagoa. Zenbaitetan isiltasuna gustatzen zait, eta gau hartan hori baino ez nuen nahi: leihotik arineketan pasatzen zen hiria dastatzea. Taxi gidariak, baina, ez zion ahozko hustasunari toki egin nahi eta segundu parea berba egin barik ezin zuen egon. Hemen bizi da halako artista, horko mendixka horretan lasterketak egiten ziren, ibaia ez da itsaso, ur geza duelako. Nazkatzen hasia nintzen baina onena amaierarako geratu zen, goxoena. Etxeko atarira eramango ninduela esan zidan, pertsona arriskutsu asko zegoelako. Etxe atarira ailegatzerakoan zenbat da? Esan nion. Turista gidariak 13,60 euro, erantzun zidan. Kilometro bi eskas eta 13,60!!! Ordaindu egin nuen eta bide batez zenbakia apuntatu zein taxi ez eskatu gogoratzeko. Lezioa ikasi dut, bai, eramangarritasuna poltsikoan sartu eta hurrengoan neure kotxearekin joango naiz afarietara. |
|
|
|
|
|
|
