 |
|
|
|
Zirrikituetatik begira
|
|
Elkartasuna
|
|
Juanjo Olasagarre
|
|
 |
HALAXE irakurri dut aurreko egunean titular batean: "94 urtetako kondena ezarri diote aita bati hiru alabez abusatu eta haietako bat bortxatzeagatik".
Beran gertatua izanak eman dit arreta. Gizaki guztion gaiztoak eraginik halako ezinegon bat nabaritzen hasi naiz berrian barneratu ahala harik eta begiak kolpe azkar batez zera jo duten arte: "kondenatua A.C.R., 56 urtetakoa, Cilleron (Kazeres) jaioa...".
Aisia nabaritu dut eta aurrera jarraitu dut zutabeak xehatzen. Bukaerarako erabat lasaitua nago, kontuak nirekin zer ikusirik ez duela erabakirik. Baina nola galdetu diot nire buruari pasatu naiz hasierako ezinegonetik bukaerako lasaitasun honetara? Tristea da erantzuna baina aita bortxatzailea Cilleron (Caceres) jaio dela jakitean euskal jendearen taldetik erauzi du nire buruak eta hura beste talde batean paratu. Aratz gu, gaizto besteak egin du nire buruak salbazio ariketa xoragarrian. Ez nuke aitortu behar baina nire burua ez zait batere gustatu.
Zenbat aldiz ez dugu egiten euskaldunok ariketa bera inkonszienteki gaiztoa gugandik apartatuz? Urrutira joan gabe abertzaleok 36ko gudaz egiten dugun irakurketak ez du gure gaiztoa kanpoan paratzen, izan ere nazionalen bandoan ez zen euskaldunik aritu. Edo Amerikaren konkistaz eraiki dugun irudian gu, euskaldunok, baskook, ez ginen izan hango urrearen onuradun. Edo honantzexeago etorriz guk, iraultzaileok, munduko gabetu guztiei elkartasuna adieraziko diegu harik gabetuak "onak" diren bitartean. Elkartasuna oso ariketa zaila da. Ezinezkoa esanen nuke benetakoa izateko bestearen gaiztoa konprenitzea eta neurri batean konpartitzea esan nahi baitu eta ez onartze xuri eta naifa adieraztea. Cillero (Nafarroa). |
|
|
|
|
|
|
