 |
|
|
|
Zirrikituetatik begira
|
|
Eurei
|
|
Goizalde Landabaso
|
|
 |
|
HIRU dira neure haurtzaroa altzotu zuten emakumeak. Emilia, Eujenia eta Julia. Hirurak ezberdinak baina antzekoak. Indartsuak, bizitzak kolpatutakoak, eta hala ere amore ematen ez zutenak. Nik izugarrizko baikortasunez gogoratzen ditut. Errieta izugarriak ere botatzen zizkiguten ume ginela; baina aldi berean, goxoak eta samurrak ziren. Besarkada estuak eta musu zaratatsuak ematen zituzten. Eurak dira neure mapa sentimentalean kontinenteetako batzuk. Batek astean behin espetxera eramaten zion jatekoa senarrari. Asteko osterantzeko egunetan lau seme-alabak gobernatzen ahalegintzen zen; lau, beste biak Havana itsasontzian sarturik hor nonbaiten gelditu zirelako, joanak. Besteak ihes eta ihes egin zuen bere ahizpa eta gure amuma zenarekin, eta etxeratzerakoan senarraren hiru semeak hezitu behar izan zituen. Hirugarrenak, aldiz, bost seme-alabak galdu zituen bonbaketa batean Asturiasen. Hogei urte geroago Moskun aurkitu zituen. Hiru emakume horiek izan ziren haur eta nerabetasuna itzultzen zaidanean berreskuratzen ditudanak. Sarri, jende artean galdurik usain-tzen ditudala sentitzen dut. Laster, baina, konturatzen naiz joan zirela. Oroimenean baino ez zaizkidala geratzen. Gaur ditut akorduan. Atzo ere bai. Lantzean behin izaten ditut. Jolastu izan dut inoiz bizirik baleude jolasera. Hipotesietan oinarritutako jolas hau alferrekoa da beti neure ikuspuntua ematen didalako. Hala ere pentsatu nahi dut bizirik baleude adostasunak eta desadostasun adostasun eta desadostasun errespetatuko zituzketela hartutako; bideak, erabakiak eta egindako okerrak. Laurogeitik gora urterekin hil ziren. Urte gutxiko epean historia bilakatu zitzaizkidan. Eta gaur akorduan izan ditut. Atzoko partez. Gaurko partez. Biharko partez. |
|
|
|
|
|
|
