 |
|
|
|
Zirrikituetatik begira
|
|
Lehorrean blai
|
|
Xabi Larrañaga
|
|
 |
FILMA Manuel Gutierrez Aragonek zuzendu du eta egunotan hedabide gehienetan dute hizpide. Mehatxatutako irakasle baten bizimodua plazaratu digu Torrelavegako zinegileak, eta bide batez, edo batez ere, tragediaren inguruko gure isiltasun, aitzakia, koldarkeria, begirada iheskor edo izutiez hausnartu. Denon ezaguna den gure Sizilia nano bezain erraldoia eman du argitara, beraz, eta horren karietara bustitzeaz, blaitzeaz, oro har izaten omen dugun indarkeriarekiko desadostasun pribatuaz bainoago erakutsi ahalko -edo beharko- genukeen haren aurkako jarrera publikoaz aritu da zenbait kritiko.
Hermann Tertsch kazetariari irakurri nion kontua, eta hark Kazimierz Brandys idazleari entzun. Totalitarismoari -eta hau ageriko eta gobernukoa zein ezkutu eta sasikoa izan daiteke- nola egin aurre, nola erantzun ahal zaion azaltzeko adibide ikaragarria aipatu zuen pentsalari poloniarrak. Komunismoaren menpean talde politiko batek askatasunaren aldeko sinadura eskatu zien bi intelektuali, arazorik ekarriko ziela jakinda. Batak ezetz esan zuen, eta erabakia zuritzeko honako hau gehitu: seme bat dudalako ez dut sinatuko, egoera honetan ezin. Eta besteak aldiz baietz adierazi, eskaera onartu eta horrela arrazoitu zuen: seme bat dudalako behar dut sinatu, ezin bestelakorik egin.
Maiatzaren Bata maiz goraipatu ondoren, ez ote zen jada hil horren Biari buruz idazteko garaia galdetu zion bere buruari Pablo Nerudak. Gurean Bia -Bietan Jarrai- ahaztea, edo Bia -Aizkora eta Sugea- izango ez bailitzan idaztea ez da bekatu eta ez delitua. Nork bere aukera edo beldurra. Baina oraindik maiz goraipatu ere goraipatzen da hura. Eta horixe dugu larriena, kanpoko inork eta hemengo ia inork ulertzen ez duen busti-tze gorria, odoletan blaitzea. |
|
|
|
|
|
|
