 |
|
|
|
Kareletik
|
|
Sakrifizioa
|
|
Ana Urkiza
|
|
 |
maximak ez dira onak baina nahitaezkoak dira, itxuraz, momentu batean edo bestean, denok gogoratzen baititugu. Zoriontsuak izan nahi dugu eta zoriontsu izate horretan, etengabe haztea da aurreikusten dugun baldintzetariko bat. Aipatu hazkuntza, ordea, batzuentzat, karrera profesionala egitea izan daiteke, besteentzat, halako patrimonioa egitea, hirugarrenentzat, munduko bazterrak ezagutzea, laugarren ba-tzuentzat, familia osatzea, edo nork beretzat erronkatzat jotzen dituen helburuak lortzea eta bide horretan buru-belarri saiatzea…
Hitz batean, bizitza zeri dedikatu nahi diogun erantzutea da galdera. Eta bi ikuspegi edo izaera nagusirekin topo egiten dugu: helburu zehatz bat markatu eta haren alde lan egiten dutenena, hau da, euren bizitzaren parte bat aipatu helburua lortu alde sakrifikatzen dutenena, eta besteak, sakrifiziorik gain hartzen ez dutenena. Zein hobe?
Helburu zehatz baten atzetik doanak, sakrifizioak eginik, markatutako helburua lortzerakoan sentituko duen plazera aurretik bizitako bide malkartsua ahanzteko adinakoa izango da. Baina bidean asko sufrituko du eta, baliteke, baita, helburua sekula ez lortzea. Kasu horretan, bada, saiatu izanaz konformatu beharko luke. Helburu zehatzik markatzen ez duenak, ordea, bidean ez du sufrituko, eta ez du amaierarik ere izango, hau da, ez da zerbait lortzeko zain egongo. Ez sufrimendurik, ez plazerik. Bidea errazagoa izango du, gutxiago sufrituko du, baina azken plazerik ez du izango; ez eta balizko frustraziorik ere.
Baina galdera da: ez ahalegindu izanaren pisua nola eramango du? Galdera horrek denok berdin zamatzen al gaitu? Saiatzeari, sakrifizioari, ahaleginari… balio ezberdina ematen diogulakoan nago… Hortik bizitzari gauza ezberdinak eskatzea, hortik zoriontsu izateko gure jarrerak, askotan, kontrajarriak izatea. |
|
|
|
|
|
|
