 |
|
|
|
Zirrikituetatik begira
|
|
Postindependentzia
|
|
Rikardo Arregi
|
|
 |
Eguzki berri bat agertu da euskaldunen zeru goibelean: postindependentzia. Badakit ez dela oso dotorea ni kontu horietan ibiltzea, postindependentzia aldarrikatzen duen papera sinatu dudalako, baina, aizue, propaganda apur bat egiteko gogoz esnatu naiz gaur. Eta guk geuk, postindependentistok, ez badugu propagandarik egiten ez du beste inork egingo (bide batez, ez baduzue oraindik irakurri Volgako Batelariak online aldizkarian aurkitu ahal duzue). Gainera, gero eta ohikoagoa da (baita euskaldunen artean ere, jainkoarren, gure apaltasun esentziala galtzen ari gara) norberaren lana lotsagabe sustatzea, are lana oraindik bukatu ez denean (bertsolariak bereziki iaioak dira horretan, esaterako).
Postindependentziaren oinarria izan eta eman aditzetan laburbil daiteke. Bizi gaituzten garaietan izatea ez da garrantzizkoena, irudia ematea, ordea, bai: izatea oso gauza astuna da, filosofikoa, traszendentala eta serioa, lan asko eskatzen du eta emaitzak beti dira kaskarrak eta zalantzazkoak; itxura ematea, aldiz, errazagoa da, praktikoagoa, hutsala eta, beraz, alda daiteke beti aukeraturiko itxura ongi ez badabil. Hori guztia kontuan harturik erraza da ondorio hau ateratzea: independentea izatea ez da garrantzizkoena Euskal Herrirako baina itxura ematea bai. Horretarako zenbait arlo landu behar dugula uste dugu postindependentistok: sukaldaritza, pornografia, futbola, literatura eta Eurovision Song Contest. Guztiak errazak, praktikoak eta hutsalak. Beste asko daude, adibidez moda. Balenciaga, Paco Rabanne eta Lacoste gure artean sortu dira. Lacostek, adibidez, pilotarien janzkera (espartinak, gerrikoak, gorria, txapelak) erabili du bere azken kolekzioan, postindependentziarako bultzada izugarria da hori. |
|
|
|
|
|
|
