 |
|
|
|
Kareletik
|
|
Galdeketa
|
|
|
Ana Urkiza
|
|
gALDEKETA beharrezkoa da. Edozein negoziaketaren oinarria da. Ezein erabaki hartu aurreko ezagutza gutxienekoa ahalbidetuko duen erreminta. Komunikazioaren tresna behinena. Galdetu gabe, ezin baita "bestea" ezagutu, "bestearen egoeraren berri" jakin, "besteari" gure berri eman, eta, beraz, hitz egiten jarri.
Hala ere, galdeketa bera, hau da, tresna edo erreminta bera denean galdegaia edo erremintaren gainean zalantzak agertzen hasten bagara, erantzunaren garrantziaz edo ekarpen balioaz haratago, bada, arazoa besterik da. Elkarrizketarako borondate eza da, nire ustez, erakusten dena. Erreminta ez baita kaltegarria. Erremintan ez baitago bekatua.
Bi egitate, beraz: edozein galdeketa ere abian jarri behar denean, erabakia di-da batean hartu behar da, garrantzitsuena galdera baita, hau da, hortik atera beharreko informazioa; horixe baita gakoa. Lehenengo fase hori luzatu egiten bada, ordea, galderak indarra eta balioa galtzen du, izan ere, hortik aterako den informazioa baino areago, balitekeelako besterik izatea galdeketaren alde edo kontra egoteko arrazoi oinarrizkoa.
Bestetik, ostera, arestian esan dugu galdeketaren funtsa harremanetan jartzea dela, hau da, besteari ahotsa ematea. Horrek, ordea, ez du beti erantzun egokia edo ekarpenik suposatzen. Gaur egungo informazioaren gizarte honetan, erreminta demokratikoak eskatzen ditugu gure partaidetza ahalbidetzeko, eta hala behar du. Baina erantzunaren kalitatea, ez da erreminta horiek ahalbidetzen duten partaidetza mailaren araberakoa izaten. Gure integrazio maila bestelakoa baita.
Arrazoi hauek medio, galdeketaren balioaz zalantza egiten dut, ez hala, beharraz. Zalantza, erremintaren gaineko zabarkeriak galderak beraiek ere hainbeste depuratzeraino eraman dituen, ezen, jada, freskotasun guztia galdu duten eta partaideen ekarpen ahalmena ere guztiz mugatuta gelditzen den. |
|
|
|
|
|
|
