 |
|
|
|
Zirrikituetatik begira
|
|
Uda
|
|
Juanjo Olasagarre
|
|
 |
Beroa etorri da bat-batean, beharbada hegoko latitudetara mugitu naizelako, bero izugarria, oina kalean paratzearekin bat izerditan hasi eta arnasa nekez harrarazten dizun horietakoa. Eta udarekin batera telebista, irrati, festa eta ingurutik datorkigun zoriontsu izateko betebeharra
Kantak dioen bezala happyness is in the air baina ez dago dekretatutako poza baino gauza ustelagorik.
Ni lehen udetan deprimitu egiten nintzen. Etxeko sofan etzanda, pertsiana jeitsiak utzitako zirrikituetatik kalera begiratzen nuen, bero kiskalgarria, inor ez kalean, halako lurrin mugidor bat zorutik gora, ez nintzela ongi pasatzen ari egozten nion nire buruari egonezina eta misantropía areagotuz.
Bizpaihiru uda eman nituen egoera horretan zergatik nintzen mundu guztia baino zoriotxarrekoago (bai, egin irribarre) ezin asmatuz harik eta udan nire buruari kristorenak eta bi egiteko lanak paratzen nizkiola ohartu nintzen arte. Kristorenak eta bi tartean nerabilen lanak bukatzea zen noski, mendeko euskal nobelarik hoberena idatziz Euskal Literatura inarrotsi, saiorik distiranteenarekin pentsamendua irauli, poema libururik sakonenarekin Literatura Unibertsala setiatu.
Hasi, hasten nintzen baina batere bide-orririk (Ibarretxe ez bezala) ez nuenez kontuak ez zeun bi egunetatik gora jotzen. Eta orduan, asmatuko zenuten, sofan botatzen nuen nire burua eta nire alferkeria deitoratzen ematen nituen egunak, masokismoaren bidezidorretan galduz. Ikasi dut. Ikasi dudanez. Orain uda besterik gabe hartzen dut. Atseden hartzeko leku, etzanda egoteko toki, adiskideak bisitatzeko parada. Enfin piszina, hondartza, nobela errazak irakurri. Esperatuko didate, pixka bat bada ere, euskal literaturak zein literatura unibertsalak (letra larritan). |
|
|
|
|
|
|
